پس از طوفان در ستایش عشق

پس از طوفان در ستایش عشق

نویسنده:

ناشر: ایجاز
دسته‌بندی: هنر
  • تاریخ نشر: 96
  • چاپ: 1
  • شابک: 9786009671496
  • تعداد صفحه: 56
  • وزن: 122گرم
  • وضعیت: ناموجود

«پس از طوفان: در ستایش عشق» عنوان کتابی است که در آن نوشتار فرید قدمی با نقاشی‌های ژیلا منانی درهم تنیده شده‌اند. «طوفان»، «دست‌ها» و «در ستایش عشق» سه جستار مجزای کتاب است که طی آن، ضمن ارائه نقاشی‌های منانی و قطعاتی در پیوند با نقاشی‌ها به قلم قدمی، کلیت و پیوستاری در رابطه با نوشتار و نقاشی صورت گرفته است. این کتاب بهار امسال از سوی نشر ایجاز چاپ و راهی بازار کتاب شده است. فرید قدمی در پیشانی‌نوشت این کتاب، آن را این‌گونه معرفی می‌کند: «پس از طوفان: در ستایش عشق» کتابی درباره‌ی نقاشی‌ها نیست؛ کتابی است کوچک درباره‌ی طوفان، عشق و نقاشی کردن. همین معرفی موجز، تمایز بین این کتاب را با آثاری که در تشریح، تعبیر و تفسیر نقاشی‌های مشخصی نوشته می‌شوند را عیان می‌سازد. گویی نقاشی‌های منانی برای نویسنده کتاب، دریچه‌ای را جهت احضار نوع نگاه و رویکردش به این سه مفهوم «طوفان، عشق و نقاشی کردن» گشوده است و بستری پیش‌روی قدمی قرار داده تا پازلی بچیند از قطعاتی در چالش با چیستی و تاریخ نقاشی، رابطه آن با عشق و ادبیات و فرهنگ، تمایزاش با عکاسی، اشاراتی به بزرگان نقش و نقاشی و ... پرواضح است که نقاشی‌های منانی بهانه‌ای برای طرح این بحث‌ها نیست، بلکه خود رانه‌ای است به سمت نوشتار و پیدایش و طرح چنین قطعاتی. کتاب با «طوفان» آغاز می‌شود: «نقاشی دخالتی رادیکال در جهان موجود است: طوفانی کردنِ جهان: تندبادی که رنگ‌ها، شکل‌ها، خطوط، تصاویر و کلمات را در هم می‌آمیزد، آن‌گونه که دیگر نمی‌توان مرزی میان آن‌ها دید.» نویسنده فهم طوفان را پیش‌درآمد فهم نقاشی می‌داند و معتقد است که: «دیدارِ نقاشی دیدارِ زمان است: دیدارِ بی‌نظمی حرکات دست نقاش که پیوندِ زمان و بی‌نظمی را آشکار می‌کند: پیوندِ دست و طوفان را.» قدمی در پاره نخست کتاب، ضمن تشریح آن‌چه در رابطه و پیوند بین طوفان و نقاشی درنظر دارد، به تمایز بین عکاسی و نقاشی می‌پردازد. ترسیم تمایزی که بی‌شک به مذاق عکاسان و شیفتگان این هنر خوش نمی‌آید. آن‌هم در شرایطی که امروزه به مدد تکنولوژی برچسب «هنرمند عکاس» به پیشانی همگان چسبیده و راه برای پیوستن بسیاری به صف طویل شیفتگان و دست‌اندرکاران این عرصه هموار شده است. «عکس تنها زمانی در مقام هنر ظاهر می‌شود که نشانی از دست در خود داشته باشد، نشانی از دست مداخله‌گر عکاس، همچون اثر انگشت مجرمی (عکاسی) که در صحنه‌ی جرم (واقعیت موجود) به‌جا مانده. عکاسی، بدون اثر مجرمانه‌ی انگشت، پروژه‌ای است برای تثبیت جهان موجود، حال آن‌که نقاشی هماره به آن حمله‌ور است.»

این کتاب در حال حاضر موجود نیست
به من خبر بده